ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ-ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Αλλά όχι για να αρχίσει. Για να σταματήσει το παραμύθι με το οποίο τους τελευταίους μήνες ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση των αγορών, προσπαθεί να μας αποκοιμίσει για να εφαρμόσει την πολιτική που εξασφαλίζει κέρδη, προνόμια και δύναμη για το κεφάλαιο και τις τράπεζες από τη μία πλευρά και φτώχια, ανεργία, εξαθλίωση και περιθωριοποίηση για την πλειοψηφία της κοινωνίας, από την άλλη. Αυτό το παραμύθι που τάχα ώς «μοναδική, αναγκαστική αλλά ασφαλέστερη επιλογή», μας έριξε στα δόντια των διεθνών(και εγχώριων) τοκογλύφων, θα επαναλάβει πανηγυρικά αυτές τις ημέρες στη Θεσσαλονίκη, δίνοντας το σήμα για έναν ακόμη γύρο λεηλασίας των λαϊκών εισοδημάτων, καταργώντας επιδόματα και εισοδηματικές κατακτήσεις των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα και επιβάλλοντας την εντολή της οικονομικής χούντας στον ιδιωτικό τομέα, που καθηλώνει τα εισοδήματα (με τη συναίνεση της ΓΣΣΕ) στα επίπεδα του 1980, απαγορεύει τις αυξήσεις σε κλαδικό και επιχειρησιακό επίπεδο και καταργεί στην ουσία το θεσμό των Συλλογικών συμβάσεων. Ταυτόχρονα στα πλαίσια της εξοικονόμησης πόρων, βλέπουμε ακόμη και αυτό το στοιχειώδες κοινωνικό κράτος που εξασφάλιζε μία ελάχιστη ελπίδα ανάσας για την εργατική οικογένεια να καταρρέει.
Οι συγκοινωνίες γίνονται χειρότερες και ακριβότερες. Κόβονται «περιττά» δρομολόγια ,αυξάνονται τα εισιτήρια, περιορίζεται το προσωπικό και αλλάζουν οι εργασιακές σχέσεις.
Τα αδιέξοδα της «εξοικονόμησης» πόρων για την εξασφάλιση των δόσεων από τους τοκογλύφους του ΔΝΤ και της Ε.Ε., με το επικοινωνιακό κόλπο του νοικοκυρέματος, είναι ακόμη ποιο φανερά στην εκπαίδευση και την υγεία.
Οι υπεράριθμες σχολικές αίθουσες χωρίς δασκάλους και καθηγητές, χωρίς τα αναγκαία εποπτικά μέσα και τις απαραίτητες εναλλακτικές μορφές διδασκαλίας, εάν τα προηγούμενα χρόνια ήταν ζήτημα διαχείρισης και κακών επιλογών, τώρα θα είναι ο κανόνας που στο όνομα της συγκυρίας θα βυθίζει τη νέα γενιά στην αμάθεια και το σύγχρονο αναλφαβητισμό. Αντίστοιχα στην υγεία η ήδη εδώ και καιρό άσχημη κατάσταση, έχει πάρει τραγικές διαστάσεις με τις περικοπές για δαπανηρές εξετάσεις που βαρύνουν πλέον τους ασθενείς ,με απλήρωτο προσωπικό και γιατρούς, με περιστολή του κόστους για αναγκαία φάρμακα, υποδομές και εξοπλισμό. Το επόμενο βήμα θα είναι το κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων. Και όλα αυτά για να πληρώνουμε τα χρέη που συσσώρευσαν οι επιλογές, κυβερνήσεων και πολιτικών που εν τέλει δέν εξασφάλισαν καλύτερες οικονομικές συνθήκες και κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά εξυπηρέτησαν οικονομικά συμφέροντα, πολιτικές φιλίες και κομματικές επιδιώξεις.
Και όλα αυτά, ενώ τα πακέτα χρηματοδότησης στις τράπεζες πυκνώνουν και αυξάνονται την ώρα που το λαϊκό εισόδημα συρρικνώνεται, η ακρίβεια κυριαρχεί και η ανεργία καλπάζει.
Γι’ αυτό λοιπόν οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «δώσουν κλώτσο» σε αυτή την πολιτική και αυτή τη φορά να είναι ποιο δυνατή και ποιο αποτελεσματική από την αποδοκιμασία που εισέπραξε η κυβέρνηση το προηγούμενο διάστημα. Προσπερνώντας το κλίμα της ηττοπάθειας στο οποίο έχουν υποκύψει οι κορυφαίοι συνδικαλιστικοί ταγοί της χώρας και καλλιεργούν με επιμέλεια τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι του καθεστώτος της Τροϊκα.
Σε αυτές τις συνθήκες και πρίν ο μεσαίωνας που μας οδηγούν επισκιάσει κάθε ελπίδα για τους εργαζόμενους και την κοινωνική πλειοψηφία, γίνεται επίκαιρη η πρόταση που διατυπώθηκε από την Πρωτοβουλία μας και περισσότερο αναγκαία η πρόταση για παύση πληρωμής του χρέους η έξοδος από την ΟΝΕ και το ΕΥΡΩ. Πρόταση που δεν πηγάζει από μία εθνοκεντρική ή απομονωτική αντίληψη και πρακτική, αλλά από την αναγκαιότητα που φανερώνεται όλο και ποιο καθαρά, για μία κοινωνία με επίκεντρο τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι των αριθμών, με κριτήριο την ποιότητα ζωής και όχι τους χρηματιστηριακούς δείκτες και τα επιχειρηματικά κέρδη.
Πρόταση που απευθύνεται στους εργαζόμενους και τη δυνατότητά τους να αλλάξουν τη ρότα που μας οδηγεί η κυβέρνηση και οι «αγορές» με προορισμό την κοινωνική εξαθλίωση και την εργασιακή έρημο.

Δέν άντεξε τελικά η τρόικα και έγινε κουαρτέτο!!.
Η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ,πιστή και συνεπής στα κομματικά της καθήκοντα,αντί να ταχθεί,ώς όφειλε με τα συμφέροντα του δοκιμαζόμενου κόσμου της εργασίας,αντί να σηκώσει το ανάστημα στους εισβολείς του ΔΝΤ και της Ε.Ε,για να υπερασπίσει τη ζωή,τα δικαιώματα και το μέλλον των εργαζομένων,των νέων των άνεργων,των γυναικών και των μεταναστών,τάχθηκε με το μέρος του αντιπάλου.
Υπέκυψε στους όρους και τα όρια του Μνημονίου,υπογράφοντας (όχι για πρώτη πρεπει να ομολογήσουμε φορά) αυξήσεις που υποβαθμίζουν ακόμη περισσότερο την αξία της εργατικής δύναμης,μειώνουν ακόμη περισσότερο την αγοραστική της δυνατότητα,υποβιβάζουν ακόμη περισσότερο την κοινωνική θέση  του κόσμου της μισθωτής εργασίας.
Η υπογραφή της 3χρονης ΣΣΕ με τη συναίνεση ΣΕΒ-ΓΣΕΕ κλείνει την πρώτη φάση μέτρων και νομοθετικών ρυθμίσεων που επέβαλε η υπαγωγή στο "μηχανισμό στήριξης" και η υπογραφή του Μνημονίου και περιελάμβανε εκτός των μέτρων εισοδηματικής πολτικής του δημοσίου όσο καί τις νομοθετικές ανατροπές σε ασφαλιστικό και εργασιακό.
Ο χειρισμός απο την πλευρά της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας,σε συνενόηση με την κυβέρνηση(κοινή σύσκεψη στο Μαξίμου 1/7/2010) αποκαλύπτει τόσο τα όρια υπεράσπισης των αυτοτελώς εργατικών δικαιωμάτων,όσο και  τις προθέσεις της.
Παράλληλα η στάση της ΔΑΚΕ αποκαλύπτει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο την άσφαιρη κριτική του κομματικού της φορέα,ενάντια στο Μνημόνιο και το "μηχανισμό στήριξης".
Δέσμια του κομματικού ρόλου,δεσμευμένη απο τα προνόμια και τις απολαβές της και εγκλωβισμένη σε μία χρόνια πρακτική εκφυλισμού των συνδικαλιστικών διαδικασιών,η ηγεσία της ΓΣΕΕ, επιλέγει να διαχειρίζεται με τους χειρότερους όρους τα συμφέροντα των εργαζομένων,επιλέγει να "συγκρούεται" σε δευτερεύοντα ζητήματα,επιλέγει να  εταιρίζεται με τον ΣΕΒ και τους τραπεζίτες,την πηγή δηλαδή απ'όπου εκπορεύεται η επίθεση στους εργαζόμενους,για τα συμφέροντα των οποίων αφαιρούνται δικαώματα και κατακτήσεις.

Η γιορτή που ξεκίνησε το τραπεζικό κεφάλαιο με τα πακέτα "στηριξης" της κυβέρνησης Καραμανλή,συνεχίστηκε με την  υπογραφή του Μνημονίου και την υπαγωγή στους μηχανισμούς σύνθλιψης των κοινωνιών,προχωρά καθώς φαίνεται,με το χορό των εκποιήσεων των κρατικών τραπεζών που άνοιξε η Τράπεζα Πειραιώς,ανατρέποντας καί σε αυτό το πεδίο τις προεκλογικές  εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ, για "ισχυρό,δημόσιο χρηματοοικονομικό τομέα".
Αυτή τη διαδικασία δέ φαίνεται μόνο να προασπίζει και να προωθεί τα συμφέροντα  ενός τμήματος του τραπεζικού κεφαλαίου που νοιώθει ευάλωτο στις πιέσεις και τους κλυδωνισμούς της συγκυρίας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο,διαμορφώνει ταυτόχρονα ένα νέο μοντέλο χρηματοιοικονομικής διαχείρΙσης,ποιό συγκεντρωτικό,λιγότερο ανταγωνιστικό στην εσωτερική αγορά,περισότερο συμβατό με τις κατευθύνσεις και τις ανάγκες του Δ.Ν.Τ και των πιστωτών "μας".
Ακολουθόντας τις οδηγίες  και τις προτροπές του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης,αποκαλύπτει τις προθέσεις του συνόλου του ελληνικού κεφαλαίου που αξιοποιόντας την πολιτική της κυβέρνησης συμπεριφέρεται ώς σύχρονος μαυραγορίτης που αγοράζει μισοτιμής ότι πουλιέται.
Σήμερα είναι η Αγροτική και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο,αύριο οι δημόσιες συγκοινωνίες και τα τρένα.
Χαρακτηριστικά,η προσφορά της τρ.Πειραιώς για την εξαγορά των 2 τραπεζών,δέν προσεγγίζει ούτε την αντικειμενική αξία της ακίνητης περιουσίας της Αγροτικής Τράπεζας.
Μήπως η συγκεκριμένη προσφορά,ώρες μετά τις συμβουλές του κου Παπακωνσταντίνου για συγχωνεύσεις στον τρ.κλάδο,είναι σινιάλο για τις αγορές;
Mήπως το χαμηλό τίμημα που ενδεχομένως να συνοδεύεται με καταργήσεις θέσεων και μειώσεις προσωπικού,δηλαδή απολύσεις ανοίγει ένα ακόμη μέτωπο στην ακατάσχετη επίθεση της κυβέρνησης στους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους;
Κυρίαρχο και ουσιαστικό θέμα σε κάθε περίπτωση δέν είναι μόνο η εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις υπο εκποίηση τράπεζες,αλλά και η αντίστοιχη εξασφάλιση στις θυγατρικές εταιρίες,όπως σε αυτές της Αγροτικής, Δωδώνη, ΣΕΚΑΠ, ΕΛΒΙΖ και ΕΒΖ.
Με αφορμή αυτές τις εξελίξεις  και ώς συστατικό στοιχείο της πρότασής μας για παύση πληρωμής του χρέους και έξοδο απο την ΟΝΕ, επαναλαμβάνουμε την αγκαιότητα κρατικοποίησης των μεγάλων τραπεζών,την άρση της ασυλίας και της ασυδοσίας των τραπεζών,την επιβολή όρων,κανόνων και συνθηκών κοινωνικού  ελέγχου στο πεδίο δράσης και λειτουργίας του τραπεζικού κλάδου.